Pocz\u0105tki rodu kamieniarzy z P\u00e1nk\u016f si\u0119gaj\u0105\u00a0a\u017c do XIV (niekt\u00f3re \u017ar\u00f3d\u0142a podaj\u0105 XVI) wieku. Jednak Jan \u0160imon P\u00e1nek i jego syn Jan z pewno\u015bci\u0105 pracowali w ko\u015bciele \u015awi\u0119tego Jakuba na Starym Mie\u015bcie w Pradze. Po nich nast\u0119puje ci\u0105g\u0142a linia kamieniarzy i rze\u017abiarzy o nazwisku P\u00e1nek. Rodzina ta pozostawi\u0142a po sobie\u00a0\u015blad w kamiennym pi\u0119knie praskich i czeskich\u00a0\u015bwi\u0105ty\u0144, dom\u00f3w, fontann, pomnik\u00f3w, architekturze ogrodowej i cmentarnej. Panowie wzbogacili nas o klasyczne kamienne rze\u017aby, ale tak\u017ce o juz w dzisiejszych czasach odrestaurowane kamienne budowle i prace artystyczne. Ciekawostk\u0105 jest fakt, \u017ce od 1720 do 1920 roku kamieniarska rodzina P\u00e1nk\u00f3w pracowa\u0142a w katedrze \u015bw. Wita. Potem powr\u00f3cili w to miejsce i jeszcze w latach 90-tych ubieg\u0142ego wieku tam pracowali. Wcze\u015bniej by\u0142a to Sala W\u0142adys\u0142awa, Skrzyd\u0142o Terezja\u0144skie i roma\u0144skie podziemia, a pod koniec lat dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych Stary Pa\u0142ac, Urz\u0105d Burgrabiego i ponownie Katedra. Jednak dzie\u0142a rodziny Pank\u00f3w spotkamy i w innych miejscach w Pradze i w ca\u0142ych Czechach.<\/p>\n\n\n\n
Wed\u0142ug s\u0142\u00f3w pisarza Adolfa Branalda (pisa\u0142 24 lata temu):<\/strong> \u201e\u2026 cz\u0142owiek imieniem Panek, kt\u00f3ry zna cia\u0142a bogi\u0144, anatomi\u0119 anielskich skrzyde\u0142 i rze\u017ab\u0119 gigantycznych mi\u0119\u015bni takdog\u0142\u0119bnie, \u017ce wystarczy po\u0142o\u017cy\u0107\u00a0d\u0142o\u0144 – i jakby o\u017cyli: \u017dehrovice. Ja jestem P\u00e1nek. A kamienna posta\u0107 wie swoje \u2013 aczkolwiek prawdopodobnie nie wie, kt\u00f3ry P\u00e1nek. Ciep\u0142o, mi\u0119kko\u015b\u0107 i puls niew\u0105tpliwie m\u00f3wi\u0105 jej to samo, co wczoraj – a wczoraj mo\u017ce by\u0107 dwie\u015bcie trzysta lat temu. Tak daleko jest mu do mistrza huty kamienickiej Jana \u0160imona Panka, kt\u00f3ry odnawia\u0142\u00a0rze\u017ab\u0119\u00a0\u015bw. Jakuba po wielkim po\u017carze w XVII wieku. Pomi\u0119dzy Szymonem z 1689 roku a dzisiejszym Bohumilem ci\u0105g\u0142a linia ojc\u00f3w, syn\u00f3w i wnuk\u00f3w k\u0142adzie swoje r\u0119ce na kamieniu, czuje delikatne dr\u017cenie pod powierzchni\u0105, kamie\u0144\u00a0obdarzaj\u0105\u00a0mi\u0142o\u015bci\u0105, \u017cyj\u0105\u00a0z kamienia, a poniewa\u017c nie znaj\u0105 innych przyjemno\u015bci pod s\u0142o\u0144cem, dziel\u0105\u00a0wsp\u00f3lnie sw\u00f3j los, narz\u0119dzia i \u017cycie \u201d.<\/em><\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/beta.svetkamene.eu\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/21811-547405-1_Zhotoveni-pamatniku-padlym-1.-svetove-valky-ricany-1928-3.jpeg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\n